การเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มอย่างผู้พิชิต

สิ่งที่คล้ายกันนี้ปรากฏขึ้นเหนือการเสด็จเข้าเมืองเยรูซาเล็มของพระเยซู ดังที่เราอ่านพบในพระคัมภีร์ (มัทธิว 21:1-11) และได้เห็นผ่านตอนแรกของซีรีส์ The Chosen ซีซัน 5 พระองค์ทรงได้รับการต้อนรับเข้าสู่เมืองด้วยเสียงโห่ร้องสรรเสริญ: "โฮซันนา!" แต่ต่างจากนักกีฬาอาชีพที่ได้รับความตื่นเต้นและการบูชาจากแฟนๆ พระเยซูทรงทราบดีอยู่แล้วว่า พระองค์จะไม่ได้ตอบสนองความคาดหวังของ "แฟนคลับ" ของพระองค์

พระเยซูทรงทราบดีว่าอะไรกำลังรออยู่เบื้องหน้า ทั้งสำหรับพระองค์เองและสาวกของพระองค์ เมื่อมองไปยังมื้ออาหารค่ำมื้อสุดท้าย พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า "ท่านทั้งหลายจะร้องไห้และคร่ำครวญ…" แต่พระองค์ก็ตรัสต่อว่า "…ความโศกเศร้าของท่านจะกลับกลายเป็นความชื่นชมยินดี" (ยอห์น 16:20)

พระเยซูทรงพูดถึงความทุกข์ทรมานที่กำลังจะมาถึง ช่วงเวลาแห่งการทนทุกข์ที่กำลังใกล้เข้ามา และถึงจุดสุดยอดที่กำลังคืบคลานเข้ามาทุกที สาวกต่างตั้งใจฟังและรู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง เมื่อพระองค์ดูเหมือนจะตรัสอย่างชัดเจนและตรงไปตรงมา แต่แล้วพระเยซูก็ทรงดึงความมั่นใจของพวกเขากลับคืนมาในทันที เมื่อพระองค์ตรัสว่า "ท่านทั้งหลายจะกระจัดกระจายกันไป" (ยอห์น 16:32) นี่คือวิธีที่พระองค์ทรงบริหารความคาดหวัง เพื่อให้พวกเขาไม่หลงระเริงในความมั่นใจของตัวเองแต่ให้วางใจในพระองค์เพียงผู้เดียว

แต่ความคาดหวังของฝูงชนนั้นไม่อาจควบคุมได้ ขณะที่พระเยซูประทับอยู่บนหลังลา ความคาดหวังก็ลอยอยู่ในอากาศอย่างแท้จริง เสียงร้องดังกึกก้องทุกทิศทุกทาง: "โฮซันนา บุตรของดาวิด!" เสียงเพลงนั้นเปี่ยมไปด้วยความร้อนรนและความศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม

"โฮซันนา" แปลว่า "ขอทรงช่วยเราให้รอดพ้น" เป็นทั้งคำอธิษฐาน และในขณะเดียวกันก็เป็นความคาดหวัง "ขอทรงช่วยเราให้พ้นจากอาณาจักรโรม ช่วยเราให้พ้นจากความอับอายช่วยเราในบัดนี้เลย เหมือนอย่างที่กษัตริย์ดาวิดเคยทำในอดีตกาล ด้วยดาบ!" เพราะเมื่อใดก็ตามที่ผู้คนร้องขอความรอด พวกเขามักมีภาพในใจอยู่แล้วว่าความรอดนั้นควรมีหน้าตาเป็นอย่างไร

และคุณสามารถเห็นมันเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา เมื่อพระเยซูทรงขี่ลาเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม บางคนจดจำคำพยากรณ์จากหนังสือ เศคาริยาห์ ได้ในทันที "ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงร่าเริงอย่างยิ่งเถิด โอ บุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย จงโห่ร้อง นี่แน่ะ กษัตริย์ของเธอเสด็จมาหาเธอ ทรงความยุติธรรมและความรอด พระองค์ทรงอ่อนสุภาพและทรงลา ทรงลูกลา"

ในชั่วขณะนั้นพวกเขาเห็นกษัตริย์ที่พวกเขาอยากให้พระองค์เป็น ผู้นำที่จะล้มล้างระบบ วีรบุรุษผู้ปลดปล่อยชาติ ความประชดประชันนั้นแทบทนได้ยาก สิ่งที่ฝูงชนร้องตะโกนนั้นเป็นความจริงทั้งสิ้น แต่พวกเขาหาได้เข้าใจไม่ว่าเหตุใด พวกเขาร้องเพลงแห่งความจริง แต่ในใจกลับยึดบทที่ผิดอยู่

แม้แต่ฝ่ายตรงข้ามของพระเยซูก็รู้สึกได้ถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ใน The Chosen พวกเขากล่าวว่า "เพราะที่ท่านประกาศตัวเองเป็นผู้ปกครอง โรมจะมาตามล่าพวกเราทุกคน!" ในเบื้องหลัง บรรดาผู้นำศาสนาต่างถกเถียงกันเรื่องการควบคุมอำนาจ ความสงบเรียบร้อย อำนาจทางการเงิน และการลงโทษประหาร ฝูงชนเปล่งเสียงเฉลิมฉลอง แต่ผู้มีอำนาจกำลังคำนวณหาทาง และดังนั้น ลาตัวน้อยจึงกลายเป็นแท่นเคลื่อนที่ที่ยกกษัตริย์ที่ผู้คนอยากให้พระองค์เป็นขึ้นสูง

และไม่มีใครสักคน แม้แต่สาวกที่อยู่เคียงข้างพระเยซู จะคาดคิดว่ากษัตริย์แท้จริงจะเป็นกษัตริย์ผู้หลั่งน้ำตา

กระนั้น ท่ามกลางเสียงเพลงสรรเสริญ กิ่งปาล์มที่โบกสะบัด และเสื้อคลุมที่ผู้คนปูลาดไว้เบื้องพระบาท The Chosen ได้ฉายให้เราเห็นว่าทุกสิ่งเหล่านี้กระทบจิตใจพระเยซูลึกซึ้งเพียงใด ในนิมิต พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเลือดบนกำแพงเมือง และมารีย์ทั้งสองเป็นพยานในขณะที่พระองค์ทรงเงียบงันอย่างกะทันหัน

ใน ลูกา 19:41-44 เราอ่านพบว่า: "เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้และทอดพระเนตรเห็นกรุงแล้ว ก็ทรงกันแสงสงสารกรุงนั้น ตรัสว่า “โอ เราอยากให้ตัวเจ้ารู้ในเวลานี้ว่าสิ่งใดสร้างสันติ แต่เดี๋ยวนี้สิ่งนั้นถูกซ่อนไว้จากตาของเจ้าแล้ว เพราะว่าเวลานั้นจะมาถึงเจ้า เมื่อพวกศัตรูของเจ้าจะก่อเชิงเทินต่อสู้เจ้า และล้อมขังเจ้าไว้ทุกด้าน แล้วจะเหวี่ยงเจ้าลงให้ราบบนพื้นดิน ทั้งตัวเจ้าและลูกๆ ที่อยู่ข้างในเจ้า และพวกเขาจะไม่ปล่อยให้มีศิลาซ้อนทับกันไว้ข้างในเจ้า เพราะเจ้าไม่รับรู้วันเวลาที่พระองค์เสด็จมาเยี่ยมเจ้า”'

คุณได้ดูตอนแรกของซีรีส์ The Chosen ซีซัน 5 แล้วหรือยัง? บางทีมันอาจทำให้คุณขนลุก บางทีในจินตนาการ คุณอาจยืนอยู่ริมถนน ร้องเพลงไปพร้อมกับฝูงชน และรู้สึกถึงความตื่นเต้นในชั่วขณะนั้น หรือบางทีคุณอาจรู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งในสาวกมีความชื่นชมยินดี แต่ก็แฝงด้วยความตึงเครียดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

ความตึงเครียดนั้นมีเหตุผลรองรับ สาวกยังไม่อาจเข้าใจสิ่งที่พระเยซูทรงรู้สึกอยู่ลึกๆ อยู่แล้วว่า หลังจากเสียง "โฮซันนา" นี้ ไม่นานกางเขนก็จะตามมา ไม้กางเขนที่พระองค์จะถูกตรึงและสิ้นพระชนม์บนนั้น เหนือพระเศียรของพระองค์ พวกเขาจะติดป้ายที่จารึกพระนามซึ่งตอนนี้ผู้คนกำลังร้องเพลงสรรเสริญด้วยความกระตือรือร้นว่า "กษัตริย์"

ขบวนแห่เคลื่อนเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม ผู้คนร้องเพลงในสิ่งที่เป็นความจริง แต่ไม่ใช่ในแบบที่พวกเขาคิด มันง่ายที่จะร้องเพลงไปพร้อมกันเมื่อความคาดหวังพุ่งสูง แต่มันยากขึ้นเมื่อกษัตริย์กลับปกครองในแบบที่แตกต่างจากที่เราหวังไว้

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เราทุกคนต่างก็ยืนอยู่ ณ จุดใดจุดหนึ่งในขบวนแห่นั้น ไม่ว่าจะเป็นคนที่กำลังร้องเพลงสรรเสริญ คนที่กำลังสงสัย คนที่กำลังเฝ้ารอ หรืออาจจะอยู่ตรงไหนสักแห่งระหว่างนั้น และเมื่อนั้น คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ว่าเรากำลังป่าวประกาศถ้อยคำอะไรไปพร้อมกับฝูงชน แต่คือการที่เรากำลังร้องเรียกหาใครหรือสิ่งใดกันแน่? เรากำลังเรียกหากษัตริย์ที่ต้องทำตามความคาดหวังของเรา หรือเรากำลังเรียกหาองค์กษัตริย์ผู้ไม่ทรงปิดบังหยาดน้ำตา และไม่ทรงหลีกหนีจากไม้กางเขน?