การทรงสถิตคือเซฟโซนของคุณ

ลองนึกภาพดูสิ ถ้ามีที่แห่งหนึ่งที่คุณสามารถเข้าไปได้ทุกเมื่อ ไม่มีวันหมดอายุ ไม่มีใครปิดประตูใส่คุณ และเป็นที่ที่คุณจะได้พบกับความสงบและความรักที่แท้จริงเสมอ คุณจะอยากไปที่นั่นไหม?

มาดูกันว่าดาวิดค้นพบอะไรในตอนท้ายของบทเพลงสดุดีนี้...

ฉันหวังว่าสิ่งที่คุณได้อ่านมาจะช่วยให้คุณตระหนักว่า พระเยซูทรงเป็นผู้เลี้ยงของคุณ 

ดาวิดจบบทสดุดีนี้ด้วยคำกล่าวที่ว่า “...และข้าพเจ้าจะอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์สืบไปเป็นนิตย์” (สดุดี 23:6)

ดาวิดรักที่จะอยู่ในพระนิเวศของพระเจ้า ท่านรักการสถิตอยู่ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และนี่ก็เป็นความจริงสำหรับดาวิด เช่นเดียวกับที่เป็นความจริงสำหรับผู้ประพันธ์ข้อพระคัมภีร์นี้ที่ว่า “เพราะวันเดียวในบริเวณพระนิเวศของพระองค์ ดีกว่าพันวันในที่อื่น…” (สดุดี 84:10)

ทุกวันนี้ คุณไม่จำเป็นต้องเดินทางไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ใดๆ เพื่อเข้าถึงการทรงสถิตของพระเจ้าอีกต่อไป การเสียสละของพระเยซูบนไม้กางเขนได้มอบสิทธิ์ให้เราสามารถเข้าถึงการทรงสถิตของพระองค์ได้อย่างถาวร ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

และคุณคือพระนิเวศของพระเจ้า ร่างกายของคุณคือวิหารของพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้ทรงสถิตอยู่ในตัวคุณ จงหวงแหนการทรงสถิตของพระองค์เหมือนที่ดาวิดได้ทำ ไปจนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายของชีวิตคุณ และตลอดไปในนิรันดร์กาล เพราะสวรรค์กำลังรอคุณอยู่...

การเดินทางผ่านสดุดีบทที่ 23 ด้วยกันจบลงแล้ว แต่การเดินทางกับพระเจ้าของคุณยังคงดำเนินต่อไป และจะลึกซึ้งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

ลองใช้เวลาสัก 1 นาที หลับตาลง แล้วพูดกับพระเจ้าง่ายๆ ว่า "ขอบคุณที่พระองค์ทรงสถิตอยู่ในลูกเสมอ"

คุณคือการอัศจรรย์