คุณมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร?

"ข้าพระองค์ถูกเทออกเหมือนอย่างน้ำ กระดูกทั้งสิ้นของข้าพระองค์เคลื่อนหลุดจากที่ ใจของข้าพระองค์ก็เหมือนขี้ผึ้ง ละลายภายในอก กำลังของข้าพระองค์เหือดแห้งไปเหมือนเศษหม้อดิน และลิ้นของข้าพระองค์ก็เกาะติดที่ขากรรไกร พระองค์ทรงวางข้าพระองค์ไว้ในผงคลีแห่งความตาย" (สดุดี 22:14-15) 

ฉันซาบซึ้งในเรื่องราวชีวิตของกษัตริย์ดาวิดมานับครั้งไม่ถ้วน ท่านทำให้เราเห็นว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยวกับอารมณ์เหล่านี้ รวมถึงความเจ็บปวดทางกายด้วย

"ข้าพระองค์ถูกเทออกเหมือนอย่างน้ำ…" ลองนึกภาพดูว่า น้ำที่หกออกจากขวดแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะพยายามเอามันกลับเข้าไปในขวดอีกครั้ง นอกจากจะเช็ดมันทิ้งไป

"ข้าพระองค์เหือดแห้งไปเหมือนเศษหม้อดิน" ตอนเผาหม้อดิน ความชื้นทั้งหมดจะถูกขับออกไปจนหมด แบบที่ว่าแห้งกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ถ้าคอแห้งขนาดนั้น คุณก็คงพูดไม่ออกอีกต่อไป ดังที่ดาวิดเขียนไว้ว่า "ลิ้นของข้าพระองค์ก็เกาะติดที่ขากรรไกร"

แม้จะทุกข์ทรมานถึงเพียงนั้น ดาวิดก็ยังกล่าวถึงความปรารถนาที่จะใช้เสียงของท่าน "ข้าพระองค์จะบอกเล่าพระนามของพระองค์แก่พี่น้องของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางชุมนุมชน" (สดุดี 22:22) 

รู้ไหม? ตอนที่ฉันอ่านข้อความนี้ ฉันตระหนักถึงบางสิ่งที่สะเทือนใจฉันอยู่บ่อยๆ ช่วงนี้ นั่นคือ ท่ามกลางความทุกข์ใจ ดาวิดไม่ลืมเหตุผลที่ท่านมีชีวิตอยู่บนโลก ท่านไม่ลืมทั้งพันธกิจของท่าน และไม่ลืมว่ามีหนทางจากสวรรค์ที่จะช่วยท่านออกจากสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้

มีคำพูดหนึ่งของ เอ.ดับเบิลยู. โทเซอร์ กล่าวว่า "คริสเตียนคือคนจากสวรรค์ที่อาศัยอยู่บนโลกชั่วคราว"

ถ้าเราดำเนินชีวิตด้วยทัศนคติแบบสวรรค์ เราก็จะใช้ชีวิตบนโลกนี้บอกเล่าความรักของพระเจ้าในทุกเวลา

ดาวิดต้องการใช้ชีวิตของท่านเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของพระเจ้าแก่ผู้คน นี่คือเหตุผลที่คุณมีชีวิตอยู่ด้วยหรือเปล่า? นี่คือความปรารถนาในพระทัยของพระเจ้า คุณอยากให้ความปรารถนาของพระองค์เป็นความปรารถนาของคุณในวันนี้ไหม และใช้เสียงของคุณบอกเล่าถึงพระนามของพระองค์แก่ผู้คน?

คุณคือการอัศจรรย์